purnonsens

# talat darvinoğlu

2011-10-19T18:24:00.025+02:00

1) radiohead (medium ludzi bez głowy)
2) telefonistka Antonio Meucciego
3) klaustrofobia
4) pan hideki pijący mleko
5) prostota a materializm (pora obiadowa)
6) talat darvinoğlu
7) tasfir
8) rekonkwista
9) enjo kosai (kogal)

22# Marcus Gunnar Pettersson

2011-09-19T16:40:00.018+02:00

Jest to jeden z tych momentów, kiedy każde dziecko dobywa z szafki ołówek, a później próbuje wyczerpać jego zawartość. Pierwej to walanie na oślep, próba temperamentu. Poszukiwanie złotego środka pomiędzy umiejętnościami a przypadkiem. Traktowanie o wszystkim. Traktowanie o niczym. Nawet dadaiści uczyli się od dzieci. A później mija dekada i dzieje się tak samo. Inspiracje? Natchnienie jest inspiracją. Choć to coś więcej niż zwykłe uczucie pływające wewnątrz bądź na zewnątrz.

Postęp wygonił człowieka z kniei. Ulokował go gdzieś pomiędzy rewolucją przemysłową a rewolucją naukowo-techniczną. Ziemia poddana konfuzji, nabrała szybszych obrotów, zaś samo pojęcie wolności stało się nieostre. Człowiek był z pozoru podobnym tworem do istoty żywej, do kręgowców. Zatem chodziły twory w tamtą stronę, inne w przeciwną, zachowując pozycję wertykalną. Przejawiały potrzeby Abrahama Maslowa i dawały świadectwo swojej niedoskonałości. Bo gdy słyszysz świst, podnosisz głowę i widzisz wysoką sosnę, którą ścięto wpośród odległych wzgórz. Pierwsze próby nuklearne, parki zoologiczne, czy nawet kłusownictwo (dostrzegamy w grafice z furgonetką na zboczu góry). U Marcusa jest inaczej. Tu panują zupełnie inne zasady gry. Nastąpiła wymiana, pewna translokacja. Gunnar Pettersson stworzył opowieść o istotach uwikłanych w wątły las, gdzie nikt nie ucieka, wszyscy koegzystują. Narzucił odgórne prawa, bo albo drzewo i śmierć, albo natura i ludzie. Traktat. Przemyt dusz wegetatywnych w ludzką cnotę i wzajemnie. Człowiek pnie się po tym samym drzewie, z którego niegdyś spadł, a teraz próbuje konwersować ze swoimi przodkami. Anioły, które zabierają ze sobą ludzi z miast i gigantyczne stwory, które wchodzą w bezpośrednią sprzeczkę z urbanistyką. Imię natury, o jakim zwykł pisać Ralph Waldo Emerson, że to język Boga. Natura ośmieliła się podjąć walkę z człowiekiem, bo ten ją zdradził. Wyszła z cienia i zaczęła niszczyć (naprawiać), co zostało wybudowane na jej fundamencie. Chce doprowadzić do dawnego stanu rzeczy. Scenerie z wielkim potopem, czy drzewami, które budują domy na ludziach. Dzieją się tu rzeczy na ogół fantastyczne.

Większość prac posiada bardzo wątły czy oszczędny drugi plan. Nie zaprząta on rozważań odbiorcy ilustracji, a skupia uwagę li tylko na bohaterach i odbywającej się sytuacji. Widoczna jest również oszczędność barw. Surowość formy zdawałaby się atutem w rękawie Szweda. Taka beczka melasy albo winiaku, która jednym może zaszkodzić, innym wręcz przeciwnie.

Klamrą spinającą całość, zdawałoby się pojęcie „śmierci”. Czegoś, co jest elementem nieodzownym, i w mieście, i w naturze. Wszystko układa się tutaj wg porządku bergmanowskiego. U Marcusa otulona czarną szatą, wzbudzająca zaufanie. Pierwej oferuje swoją pomoc, a później udaremnia próbę złapania skaczącego człowieka. Ciekawym natomiast jest, że wespół z ludźmi opłakuje oddaną ofiarę. Postać Śmierci u Gunnara Petterssona mogłaby figurować jako pracownik fabryczny ze stałym angażem, którego dopadł kierat, a praca nie sprawia mu już tej rozrywki, co dawniej. Być może chce złożyć wymówienie, obserwując nastały porządek.

Marcus Gunnar Pettersson studiuje grafikę i ilustrację na Konstfack w Sztokholmie. Urodzony w 1987 roku w Sztokholmie i zamieszkały tamże. Posługuje się pseudonimem Macen. Autor może pochwalić się wystawami w krajach takich jak; Szwecja, Dania, Niemcy, Hiszpania. Więcej;

+ macen.deviantart.com
+ marcusgunnar.se

eric lacombe (II)

2011-05-28T15:24:00.052+02:00

Wplótł w nich setkę nici i ubrał pod krawat, i to głównie tych, z którymi sypiały jego neurony. Nie wiadomo, kto go do tego namówił. Traktował różnie, bo i płodził, i niszczył, i walał. Sformował ligę degeneratów, tych najprzystojniejszych. Tajemniczy malarz z Lyonu bezustannie prowadził walkę ze swoimi widziadłami, niczym heroiczny bohater z powieści Cervantesa. Serie ekstrawaganckich portretów, opowieści wysnutych gdzieś spod czaszki, czy inspiracji lawirujących pomiędzy ekspresjonizmem abstrakcyjnym, a surrealizmem, trącały wyzwaniem w odbiorcę. Lacombe przetrącił ociupinę swoją manierę, ale wciąż dla wielu stanowił myślowy ekskluzywizm. W szereg nowych płócien wkradły się element kolarzu, liczne pęknięcia, czy nawet żywiołowa czerwień. Co ciekawe, prace Francuza wciąż opierały się na nieco patriarchalnej strukturze, kiedy to większość obrazów budowana była na kanwie męskiej kondycji. Lacombe umiejętnie i świadomie okaleczył swoich bohaterów, po czym wystawił ich na próbę zasadom anatomii. Traktował z perwersją, budował kulturę towarzyską i dobre maniery. Przede wszystkim wchodził w relacje z odbiorcą. Wliczał się również w szeregi paryskiej gildii artystycznej HK-art-agency.

Trudno zaś zaufać przypadkowości bądź wypadkowi w sprawie przy takim warsztacie. Osobiście, setkę tworów Lacombe spowinowaciłbym z kreacją Lyncha, Johnem Merrickiem, zaś płeć pozostawiłbym w gestii pytania retorycznego. Pobieżnie, przedstawienie człowieka niedoskonałego dziełem doskonałym.

+ monstror.blogspot.com
+ hkartagency.fr

personalitas 21: Johnny Wedge

2010-10-13T17:12:00.046+02:00

Niezależna sztuka, która sama w sobie obala bezduszne prawa rynku oraz sztampowy mainstream. Bo jeśli ktoś pyta o jej kondycje, to nisza artystyczna jednoznacznie obwieszcza o postawie godnej pochwały. Zgrabna, wygadana i przede wszystkim wrażliwa. To co budzi wzorcowe postawy, to właśnie owa niezależność. Każdy admirator, którego dusza nie okiełznała się względem popkultury, musi to zobaczyć!

Tak naprawdę nie wiadomo ile ma lat. Osobowość budząca intrygę i intymność. I nie tyle przez to, że otoczką jego prac jest grubiaństwo i ordynarność, ale przez sposób wpływania artysty w kulturę. Jonathan Wayshak artystycznie spełnia się od 1996 roku (rysuje, maluje, projektuje). Tworzone ilustracje, łamią wszelakie bariery logiki. Przepełnione są bólem i okaleczeniem. Surrealistyczne wytwory wyobraźni, występujące w formie zniekształconych postaci. Kości, skóra i wydłubane oczy, gdzieś strzykawki i genitalia. Bohaterowie owych prac, na pewno do pruderyjnych nie należą. Wedge przedstawia zatem społeczną patologię w skrajnym świetle. Na załączonych obrazkach, przewijają się zarówno afekty pozytywne, jak i negatywne. Bywa, iż występują wespół. Autor celowo zastosował - pewien - patologiczny mariaż oraz psychologiczny mezalians. Przedstawił podmioty z zaburzoną percepcją oraz hiperbulią.

W galerii Wayshak'a roi się również od komiksów. Jednostronicowe, parokadrowe historie z krótkimi dialogami, budowane na wzór comic strips. Tajemnicze osobowości oraz plugawe wydarzenia, a wszystko to, zachowane w dostojnym i majestatycznym stylu. Trudno się zatem dziwić, iż autorament prac Wedge'a nie zostaje publicznie pominięty. Całości dopełnia komiks zatytułowany "Moje życie, krótka historia", który pokrótce daje nam obraz habitusu prezentowanego artysty. Jest to egzemplifikacja "słów, twarzy, stopy i oczu" Wayshak'a. Wszystkie cztery obrazki z komiksu, znajdują się chronologicznie od dołu postu. Jeśli zaś chcecie przyjrzeć się dogłębniej twórczości amerykańskiego artysty z San Jose:

+ jonnywedge.deviantart.com
+ scrapbookmanifesto.com

suma sumarum #2

2010-09-03T12:55:00.025+02:00

Setka prac, dwadzieścia nazwisk i niewiążąca ankieta. Stworzyłem kiedyś bloga i nazwałem go purnonsens, bo to miał być taki dowcip [sic!].

Przede wszystkim aliaż

Za cel postawiłem sobie zebranie jak największej ilości artystów z ich teczkami. Przedstawienie - dla niektórych - iluzorycznego świata od prostej strony, a zarazem przedstawienie czegoś więcej, niźli samych personali kochanków muz. Stworzenie mariażu, a zarazem artystycznej poligamii stylów. Kroniki absurdu, z dala od bezdusznych praw rynku.

Personalitas i narrator

W marcu nie odrobiłem lekcji i nie dostałem za to uwagi. Prawdopodobnie najlepsze prace purnonsensu należą do Erica Lacombe (#1) i prawdopodobnie tamże znajduje się najmniej skrupulatna notka. Na szczęście na dwoje babka wróżyła i będę reprodukował wpisy z bagażem nowych prac. Śmiem też twierdzić, że to właśnie prace Francuza okazały się tym ideowym spiritus movens tego bloga.

Jaki jest mój związek z publikowanymi artystami? Przede wszystkim teczki prac. Pierwszym z założeń bloga, było kompletowanie rzeczy wyjątkowych. Budzenie różnorodnych postaw u odbiorcy. Posty budzące ferment i kryjące gdzieś ten fortel, ukazujące piękno sztuki i sukcesywnie krzewiące jej doskonałe imię. Zebrane prace to nie przypadek. Gdybym mógł, to z cyrografem w ręku biegałbym po dachach kamienic. Ubrany w czarną czapkę z dużym workiem na plecach, wypełnionym dziełem doskonałym. Wszystko oprawiłbym w ramy i powiesił na ścianie pokoju. Później godzinami siedząc z kubkiem kofeiny, pławiłbym się i adorował ich zawartością. Myślę, że to sprawiedliwe. Wszystkie prace, stanowią dużą cząstkę ich autorów. Pomimo zachwytów, chyba najbliższa jest mi galeria Persa (#13). Nie sposób mi o tym pisać, acz uważam że w pewnym momencie nasze prace przenikają przez siebie. Swego czasu, jedna z osób oglądając prace Mournii w purnonsensie, napisała prywatnie, że ta galeria jest gdzieś podobna do mojej. A zatem to nie przypadek, a ja nie jestem urojony. Skryta melancholia, owiana tajemnicą. Ludzie bez twarzy, ludzie z twarzą. Rozumiem to.

Purnonsens zgoła skazany na kulturę, nie funkcjonuje dla okolicznych fanfar i zaszczytów. Im więcej będzie artystów bez talentu, tworzących dla pieniędzy i sławy zamiast dla przyjemności i wiary, tym dłużej stykać się będziemy z wulgarnością i zachłannością, z którymi wiążą się podpis i własny styl.

post scriptum: purnonsens będzie próbował stworzyć zbiorowe wernisaże pod własną etykietą.

Australia:
+ Cameron Gray #11

Belgia:
+ Cyril Berthault-Jacquier #3

Brazylia:
+ Stephan Doitschinoff #12

Francja:
+ Eric Lacombe #1
+ Dorothy Shoes #7

Iran:
+ Thy Mournia #13

Kanada:
+ Nimit Malavia #19

Polska:
+ Tomasz Trafiał #4
+ Leszek Kostuj #6
+ Jacek Kaczyński #8
+ Krzysztof Schodowski #10
+ Karol Nienartowicz #15
+ Robert Romanowicz #18

Rumunia:
+ Andreea Victoria Anghel #5
+ Lucian Szekely - Rafan #16

Stany Zjednoczone:
+ Buckner Sutter #2

Szwecja:
+ Jan Rufelt #9

Turcja:
+ Turgut Demir #20

Ukraina:
+ Oleksandr Hnatenko #14

Uzbekistan:
+ Timur Tsaku #17

personalitas 20: turgut demir

2010-08-27T17:20:00.040+02:00

Może to być próba absurdu. Prawdziwi admiratorzy i adepci, pewno będą pławić się ich zawartością godzinami. Z kolei czerstwi przechodni, udzielą nam lekcji marazmu i apatyczności. Dmuchanie na zimne.

Gdzie w takim razie zestawimy prace Turka? Nie widać w nich względów politycznych, ni religijnych. Nie ma minaretów, ani półksiężyców zdobiących wierzchołki mescitów. Nie ma Hagii Sofii, jak również Błękitnego Meczetu. A jeśli kierując się już względem polityki, to na umór możemy doszukiwać się idei kemalizmu. Przyjmijmy jednak, że status prac jest apolityczny, a głos autora w tej sprawie to votum separatum. Trzydziestopięcioleci Turgut Demir to ilustrator i rysownik o niekończących się granicach wyobraźni. Większość rysunków przezeń tworzonych, mogłaby trafić do pudełka z puzzlami w ilości 500. Prace autora zawierają bezlik szczegółów, a ich charakter uchodzi gdzieś za entropiczny. Towarzyszący zgiełk i chaos staje się zatem teoretyczną kanwą twórczości. Grający skrzypek, para kojąca się lampką wina, gdzieś ktoś umiera. Odgrywane skecze na kartce papieru z wysublimowaną kreską, gdzie Turek rozdaje zagadki czarnym grysikiem, a całość to groteskowa farsa, istna pantalonada. Prace przedstawiające świat bez oczu, wpośród którego mordowani są ludzie. Rysunki obrazujące ludzką głupotę, gdzieś człowieka wdrapującego się po szczeblach kariery. Widzimy także prace jednoosobowe. Zakorzenionego pana z zimowym lasem na głowie, czy surrealistyczne alter ego z jedną twarzą. Turgut zatem stworzył portfolio tłumu, gdzie pod lupę bierze ową społeczność i jej problemy. Rysunki z gromadą zaś, spowinowaciłbym z fragmentem pewnego utworu: "To nie wyścig szczurów, szczury są mądre. To wyścig baranów, które pod topór same niosą swoją głowę".

więcej na:

+ kle.deviantart.com
+ kledergi.com

personalitas 19: nimit malavia

2010-07-23T00:10:00.031+02:00

Parę dobrych plików z Kanady.
Oglądając bezlik genialnych rysunków, jeden z nich do znudzenia przypominał mi postać Robespierre'a. Smukłe i rozlane ciało, jak gdyby miało się rozpuścić. Wijące się kreski. Napięta ręka i zamknięte oczy. Postać na dobre wyeksponowana. Owy nieprzekupny, nie jest na szczęście przeze mnie poważany. Oponent konserwatyzmu i po fachu, zdawałoby się przeciwnik Burke'a.

Młody Kanadyjczyk, tworzący niebanalne rysunki i ilustracje. Urodzony w Ottawie, zamieszkujący Toronto. To co najbardziej spodobało mi się w pracach autora, to otwartość w stylu. Prace posiadające tożsame elementy, ale różniące się. Aliaż fotograficznej precyzji i wysublimowanej kreski. Wokoło niektórych rysunków, widzimy setki wijących się plącz. Przypomniało mi to dzieciństwo i komiksy Marvela, a konkretnie postać Carnage'a. Tytułowy rys z postu, przypomina mi zaś okładkę filmu "Walc z Baszirem". Natomiast postać przebita korzeniami na wskroś, pobudziła nostalgię w mojej prawej półkuli o pewnym świętym obrazie.
Nimit Malavia szuka inspiracji przede wszystkim w życiu. W tworzeniu prac, kieruje się wycechowanym jestestwem. Czymś, co w życiu spotyka każdego z nas. Miłość, pocałunki, smutek i samotność. Gesty i mimika twarzy w każdej z prac, pozwalają nam poczuć jej odosobniony charakter. Nacieszyć oko daną sceną akcji.
Nimit rzadko używa kolorów. Większość projektów wykonana jest w formie czarno-białej bądź w sepii. Kolorowe są jedynie wstawki. Spory nacisk kładzie na anatomię człowieka. Wzorowo odzwierciedlone istoty, ich ruchy, fryzury, ubiór i otoczenie. Każdego wieczoru, możemy zadawać sobie te same pytanie: czy rysunek może być jeszcze bardziej fotorealistyczny? Przeglądając galerie, domniemamy się, że nie. Więcej prac dwudziestodwuletniego artysty na stronach autorskich:

+ nimitmalavia.com
+ blogspot.com

personalitas 18: robert romanowicz

2010-07-21T21:26:00.022+02:00

W jednym z wywiadów, napomknąłem się na piękną opowieść. Opowieść o życiu, inspiracji i pracy. „Architekt w krainie czarów”, ze wstępem, którego trawestować nie będę:

„Kiedy byłem dzieckiem, każdego roku, jakoś po letnich burzach, do naszego miasteczka przyjeżdżał cyrk. Kiedy się zbliżał, już z daleka słychać było dźwięk charakterystycznych trąbek, a śmiech ludzi ogarniał całe miasto. Pamiętam zapach trocin, drewniane wozy, oranżadę i watę cukrową. A potem, jak cyrk odjeżdżał, pozostawała wygnieciona trawa, po której biegaliśmy z chłopakami w kółko niczym szalone konie. Takie właśnie odległe wspomnienie z dzieciństwa było inspiracją do stworzenia Pana Cyrkowego. Jednej z postaci istniejącej w namalowanym przeze mnie świecie”.

Urodził się w 1976 roku, mieszka we Wrocławiu i posługuje się artystycznym pseudonimem "pantone". Robert Romanowicz, z wykształcenia architekt, z wyboru malarz. Zdawałoby się dwie różnorodne dziedziny twórczości, jednakże w błędzie jest ten, kto tak uważa. Jak sam twierdzi, obie wymagają dwu i trójwymiarowego myślenia. Malowane postacie tworzone są pierwej jako elementy przestrzenne, aby następnie w świadomy sposób sprowadzić je do dwuwymiarowości lub aksonometrii. W swych pracach, wykorzystuje bezlik niekonwencjonalnych rzeczy, począwszy od farb (oczywiście), poprzez wycinki z gazet, na puszkach kończąc. Regularnie odwiedza giełdy staroci oraz antykwariaty, gdzie zakupuje głównie zniszczone książki. Nabyte woluminy osusza i wtórnie wykorzystuje w swoich obrazo-kolażach. Jak zwykł mówić, daje im drugie życie. Prócz książek, wykorzystuje również stare zeszyty, druki, czy zwykłe gazety. Owa całość, pozwala mu na stworzenie majestatycznych malowideł. Tak powstał Pan cyrkowy, kogut Jan, Emil, Lupo, czy WilkoLis. Z każdym bohaterem, związana jest jakaś odrębna historyjka lub przygoda. Bajkowe perypetie powodują, iż prace nabierają jeszcze większego rumieńca i przeto stają się jeszcze bardziej oryginalne.

Romanowicz inspiracje czerpie z rzeczy, które można dotknąć, poczuć. Nie stroni też od prac autorstwa dzieci, gdzie niespotykane stwory, również stanowią pewne źródło inspiracji.
Autor projektuje także ilustracje do książek dla dzieci, a ostatnimi czasy, współtworzył multiautorski komiks "Pieces". Jego prace, wyróżniane były na wielu portalach internetowych, jak również na łamach Przekroju. Z każdym dziełem, Robert epatuje z większą siłą. Zapraszam zatem do prac autora, byście mogli bacznie śledzić jego artystyczne poczynania:

+ pantone.blogspot.com
+ portfolio
+ flickr.com

personalitas 17: timur tsaku

2010-06-25T16:48:00.025+02:00

Spowszedniałe "za górami, za lasami", wszakże za Uralem. Swego czasu, panowała tam perska dynastia Achemenidów, później chadzał niejaki Aleksander Macedoński. Był tu także wielki Temudżyn oraz jedwabny szlak. Uzbekistan, to postradziecka republika, położona na wschód od basenu Morza Kaspijskiego. Średnich rozmiarów państewko, zdominowane przez religię islamską.

Timur Tsaku, urodzona w Taszkencie w 1971 roku. Swego czasu ukończyła wydział ASP, a następnie uczęszczała do prestiżowej szkoły, jaką był Instytut Sztuk Benkova. W 1991 roku, przeniosła się do Izraela, gdzie w następstwie namalowała szereg obrazów dot. państwa Żydów. Seria malunków została przedstawiona w izraelskim muzeum Ashdod, pod nazwą "Republika Izrael". Tego samego roku, artystka powróciła do swojej ojczyzny i została instruktorką malarstwa i rysunku w Akademii Sztuki i Teatru w Taszkencie.
Tsaku zaczynała od środowisk akrylowych. Prócz samych farb, posługuje się również szkłem powiększającym, aby niemal z zegarmistrzowską precyzją odwzorować fotograficzny obraz ludzi i zwierząt. Jej prace charakteryzują się połowiczną paletą barw, ograniczającą do czerni i bieli.

Obrazy zawierają wiele różnorodnych symboli, a większość zawartych znaków pochodzi ze Starego Testamentu. Dostrzegamy zwierzęta, pod postacią ludzką. Jak sama autorka twierdzi, są to zwierzęta, które objawiły się w kształcie psów, kotów, czy innych stworzeń. W wielu pracach spotkamy dzieci, psa wabiącego się Haiya Kdusha. Styl mocno nasiąknięty kulturą środkowego wschodu.

Malunki Timur Tsaku, to naprawdę wyjątkowe i rozpoznawalne płótna. Jest to synteza kaprysu i przemyśleń, surrealizmu i hiperrealizmu. Świat, gdzie zwykłe staje się nadzwyczajne, a rzeczywiste czymś nadrealnym.

+ tsaku.com

personalitas 16: lucian szekely - rafan

2010-06-03T23:38:00.043+02:00

Ostatnimi czasy, sporo poświęcam filmowi niememu. Przewinąłem przez odtwarzacz argentyńskie dzieło Estebana Sapira, jakim z całą pewnością jest "La Antena". I tym, którzy tego nie zrobili, radzę to zrobić. Natychmiast!
Filmowy etos miasta bez głosu, pokrótce przyjął obraz niektórych prac Luciana Szekelyego.
Szekely, to drugi z kolei publikowany krajan z Rumunii, kiedy to pierwej ukazała się Andreea Victoria Anghel (pif-pa f). Ten 33-latek, pochodzący z Cluj Napoca, to wielce wybitny rysownik. Prace Luciana można definiować rozmaicie, począwszy od ludzkich sylwetek, kończąc na włóknach mięśniowych, czy mięśniu sercowym. Wdrożona w to nuta nadrealizmu i wysoce rozwinięty warsztat autora, podkreśla jego wielobarwną profesję. Dostrzegamy różnorodne schematy, porównania, zabawę z anatomią. Widzimy przyszyte guziki, balony, chemiczny teatr. Nie widzimy przede wszystkim elementów sztampy, gdyż Szekely zapewne uchodzi za profesjonalistę w swym fachu. Poruszając natomiast kwestie człowieczeństwa, Rumun ukazuje człowieka starego, chorego, jak i nowo narodzonego. Jedna z prac nawet traktuje tę różnicę.
Chcąc dotrzeć do innych prac przezeń spłodzonych, zachęcam:

+ rawgreens.deviantart.com

personalitas 15: karol nienartowicz

2010-05-30T14:48:00.032+02:00

Bo nocą jest pięknie. Usiąść w kącie, gdzie tło wypełnia muzyka i delektować się sztuką, o którą przecież nie tak łatwo. Monitor i myszka, które wespół kradną lwią część nocnego czasu. Oglądając wyszczególnione galerie, nie możemy wyjść z podziwu. Mówimy sobie "jak on to zrobił?". Wzrasta nasze jestestwo, chcemy więcej.
Idąc tym tropem, przedstawiam wam kolejnego malarza i kolejnego utalentowanego Polaka, zamieszkującego Jelenią Górę. Karol Nienartowicz, bo o nim mowa. Urodzony w 1985 roku, aktualnie student 5 roku malarstwa, niemniej jednak z malarstwem związany od przeszło dziesięciu laty. Nienartowicz w oryginalny sposób łączy stare style, z nowoczesnymi. Swoją pracę opiera na prostocie kompozycji, nie bawiąc się w skomplikowane układy. Jak sam twierdzi, dużą wagę przywiązuje do gestów postaci, jak również do twarzy. Pojedyncze dzieła przezeń tworzone, to mocno wysublimowane rodzynki. I nic dziwnego, że dla niektórych mogą stanowić kontrowersję, zaś dla innych będą po prostu nieostre. Głęboko ugruntowane przesłania i motywy, tworzą znakomitą otoczkę wokoło samego autora. Inspiracją dla Nienartowicza, to zgoła surrealiści tj. Magritte, czy malarze doby baroku tj. Zurbaran oraz Champaigne. Jednych ceni za koncept i przełamywanie zasad logiki, innych zaś za światło, surowość, czy ascetyzm. Karol, inspiruje się również w estetyką i atrybutami pornografii w lekkiej wersji, głównie w starszych pracach.
Tematyka prac Nienartowicza, to głównie relacje między danymi podmiotami. Przedstawienie relacji damsko-męskich, w świetle przyjaźni, miłości, ale i przemocy. Kanwa, jaką są relacje między rodzicem, a płodem (dzieckiem), i za które - fantazjując - powinien dostać Nagrodę Guggenheima. Naigrawając się, sposób przedstawienia problemu, spowodował perturbacje w moim dotychczasowym życiu, co ma wyrazić zachwyt i pietyzm względem autora.
Inną tematyką prac, są autoportrety. Jak sam twórca twierdzi, są malarską konfrontacją samego siebie z rzeczywistością, w której funkcjonuje.
Artysta ma na swoim koncie osiem krajowych wystaw, w tym sześć indywidualnych. Jego prace doceniane są zarówno na polskich portalach, jak i zagranicznych. Identyfikuje się pod skrótowym i dość wygodnym pseudonimem, nienar.

+ nienar.digart.pl
+ ef.art.pl
+ nienar.carbonmade.com
+ i na fejsbuku

personalitas 14: oleksandr hnatenko

2010-05-14T00:33:00.014+02:00

Ongiś wspominałem o dobrym koncepcie i Dorothy Shoes (#7). Zdawałoby się, że mamy do czynienia z kolejną osobą, tym razem płci przeciwnej.
Oleksandr Hnatenko, zza wschodniej granicy. Urodzony w 1986 roku w Zolochiv, na Ukrainie. Na co dzień jednak, mieszka w stolicy Austrii, Wiedniu.
Przygodę z fotografią zaczął dość oryginalnie. Będąc jeszcze małym chłopcem, otrzymał swój pierwszy aparat. W następstwie, chciał fotografować ślub swego wuja. Jak sam twierdzi, był to jego pierwszy photo-experience. Po dziesięciu latach, w skutek pewnej rozłąki, fotografuje ponownie.
W pracy Oleksandra, widać przede wszystkim dobry i ciekawy pomysł. Autor nie stroni od abstrakcji, bawi się zdjęciem. Wykorzystuje w swoim działaniu masę eksponatów. Fotografia wtem staję się intrygująca. Dla czystego przykładu, zastosowanie ryb w paru projektach.
Na blogu Oleksandra, można znaleźć ciekawy post, dot. podróży żółtym Fiatem Punto z Wiednia, poprzez Lwów, Kijów, aż do Krymu i z powrotem. Przygoda została w całości uwieńczona w wielu wiernych odbiciach. Jest także zbiorem, wielu ciekawych ujęć. Na dobrą sprawę, wspaniała rzecz.
Wszystkich chętnych, zapraszam na strony autora:

+ gnato.deviantart.com
+ pohtography.com

personalitas 13: thy mournia

2010-05-13T20:50:00.015+02:00

Krótki antrakt. Na plan wchodzi czerń i biel, a my przenosimy się do perskiej krainy.
Republika, która ostatnimi czasy przemawiała ustami całego świata. Po pierwsze w gestii programu nuklearnego, po wtóre w ramach wewnętrznego motłochu, vide sfingowanych wyborów prezydenckich.
Iran, konkretnie gdzieś na północy, wzdłuż tureckiej granicy. Obszar, który zamieszkuje Thy Mournia. Osobowość dość hermetyczna. Urodził się w 1984 roku, pięć lat po wielkiej rewolucji.
Mournia prezentuje dość wyrafinowany i perwersyjny styl, oscylujący pomiędzy surrealizmem, a makabreską. Charakterystyczne prace, tradycyjne b/w. Autor w ciekawy sposób przedstawia swoich bohaterów. Postacie zwrócone tyłem do obiektywu, ciągle gdzieś zmierzające. Tajemnicza osobowość w cylindrze, kobieta w nikabie, czy rozmazany człowiek, pozostawiający za sobą setki śladów. Każda fotografia, tyczy innej historii.
Portfolio Persa, potrafi pocieszyć nawet zmęczone oczy. Mnogość motywów i sposób wykonania, może napawać podziwem.

+ deviantart.com

personalitas 12: stephan doitschinoff

2010-04-25T17:46:00.000+02:00

To może być ciekawe. Otóż parę lat temu, wsłuchując się w krążek Sepultura/Dante XXI. Spodobała mi się okładka. Przedstawiała ona dość intrygującą postać, przy czym całość, wykonana była w dość charakterystycznym stylu. Później dostałem wiadomość od znajomego, iż zakupił pewną anglojęzyczną książkę z pracami. Okazało się, że to Calma.

Stephan Doitschinoff, to 33-latek, pochodzący z São Paulo, Brazylia. Jak sam twierdzi, jest samoukiem. W dzieciństwie sporo czasu spędził na wchłanianiu wizualnego słownictwa religijnej sztuki. Był synem ewangelickiego ministra.
Jako artysta, rozwinął swój własny styl i język, przez metaforykę. Stephan spajał afrykańsko-brazylijski folklor, z barokową religijną ikonografią, jak również alchemię z pogańską symboliką. Jego liczne freski, mogą budzić kontrowersyjne nastroje.
Swego czasu sporo podróżował po brazylijskich wsiach, w stanie Bahia. Malując przy tym malowidła ścienne na domach, kaplicach i cmentarzach. W małej wsi Lençóis, współpracował z miejscowymi rzemieślnikami oraz rozwijał własne badania nad historią brazylijskiego folkloru, jak i synkretyzmu między chrześcijańską teologią, a afrykańskimi tradycjami duchowymi.
Stephan posługuję się ulicznym pseudonimem Calma (z portugalskiego: spokój). Calma jest również skróconą wersją słowa więzień, alma (z łaciny: z duszą).
Doitschinoff wystawiał już w wielu muzeach na terenie Stanów Zjednoczonych, Brazylii, jak i Europy. Poniżej przedstawiam adres strony, prace, a także bardzo ciekawy film dokumentalny, związany właśnie z podróżą Brazylijczyka:

+ stephandoit.com.br

personalitas 11: cameron gray

2010-04-17T18:01:00.001+02:00

Człowiek wbrew pozorom to istota rozumna. W filozofii nowożytnej, niejaki Kartezjusz zwykł mówić "cogito ergo sun". Natomiast w ostatnich publikacjach purnonsensu, można prześledzić szereg prac dot. człowieka. Prace skupiające się na emocjach, problemach, kondycji, aż w końcu na ludzkiej aparycji. Pokazują one ową ludzką naturę. Zarówno piękno, jak i brzydotę. Przedstawiają nas.

Cameron Gray to znakomite podsumowanie swoich poprzedników. Ten młodzieniec, bo urodzony w 1984 roku w Melbourne, nie stroni od eksperymentów i konceptualizmu. Gray przedstawia wspomniane homo sapiens w wyimaginowanym świecie. Ukazuje postać ludzką, wmieszaną w przestrzeń natury, wyalienowaną z otoczenia. Na ogół wespół z samotnością bądź ataraksją. Cameron zatem, porusza różne stany psychiczne człowieka. Pokazuje jego rozterki, jak i obiekcje.
W pracach spostrzegamy również inne istoty. Autor symbolizuje wtem głębokie uczucie, jakie pała pomiędzy koegzystującymi podmiotami. Widzimy parę w objęciach, jak i splecioną ze sobą więzami. Ta druga może tworzyć mariaż, ale z innym mniemaniem na świat. Mężczyzna trzyma balonik, kobieta spogląda na serce. Jedno może budzić oportunizm, drugie zaś postawy altruistyczne.
W galerii nie brak zagadkowych motywów, m.in. ptaków, motyli, czy samego serca. Prace w większości uchodzą za smutne i ponure, lecz w konsekwencji potrafią wywołać zadowolenie na twarzy obserwatora.
Cameron aktualnie zamieszkuje Tasmanie, wyspę u południowo-wschodnich wybrzeży Australii. W sieci, jego twórczość jest rozchwytywana pod pseudonimem Parablev. Z tego też miejsca, zachęcam do odwiedzin jego stron, jak również obejrzenia wywiadu w telewizji, który znajdziemy na stronie głównej:

+ parablevisions.com/blog
+ parablev.deviantart.com

suma sumarum 1/10

2010-04-15T00:48:00.000+02:00

Zatem dobiliśmy dziesiątki i czas na małe podsumowanie.
Na łamach purnonsensu przedstawiono różnych ludzi, o wspólnym mianowniku - sztuka. Dotychczas publikowani byli artyści ze Szwecji, Belgii, Stanów Zjednoczonych, Rumunii, Francji oraz z Polski. Dziesięć osób, wszyscy inny.

Belgia:
+ Cyril Berthault-Jacquier #3

Francja:
+ Eric Lacombe #1
+ Dorothy Shoes #7

Polska:
+ Tomasz Trafiał #4
+ Leszek Kostuj #6
+ Jacek Kaczyński #8
+ Krzysztof Schodowski #10

Rumunia:
+ Andreea Victoria Anghel #5

Stany Zjednoczone:
+ Buckner Sutter #2

Szwecja:
+ Jan Rufelt #9

personalitas 10: krzysztof schodowski

2010-04-13T22:29:00.000+02:00

Krzysztof Schodowski jest czwartym Polakiem w purnonsensie, lecz kolejność uchodzi tu za rzecz przypadkową. Staram się dociec rzeczy wyjątkowych i posiadających dusze. Z Krzysztofem znamy się od ok. dwóch lat.

Urodził się w 1983 roku i wychował w Olsztynku, małym miasteczku w województwie warmińsko-mazurskim. Jak sam uważa, większość młodzieńczych lat spędził w Domu Kultury. Rysunkiem interesował się od dawna, acz spory wpływ na ukształtowanie jego wrażliwości, miała gra w zespole pop-rockowym, w którym uczestniczył przeszło osiem lat. W 2006 roku, ukończył Policealne Studium Plastyczne Rzemiosł Artystycznych w Rzepczynie, o specjalizacji renowacja witraży. Jak sam twierdzi, było to otwarcie furtki i pierwszy poważny krok w twórczości artystycznej. Krzysztof w dalszym ciągu się rozwija. Jak dotąd używał głównie cienkopisu i tuszu, a od pewnego czasu zainteresowany jest również malarstwem olejnym i linorytem.
Prace Schodowskiego na pewno uchodzą za wyrafinowaną awangardę, gdyż w zupełności nie przejawiają elementu sztampy. W rysunkach przezeń stworzonych, dostrzegamy ludzi, wewnętrzne procesy, emocje, pewnego rodzaju melancholię. Zdawałoby się, że fundamentem jego prac jest szeroko pojęte mimesis. Przelany obraz, to wizerunek dotychczas spotkanych ludzi, odmiennych charakterów. Ponadto, inspiracji doszukuje się w malarstwie barokowym, impresjonistycznym, postimpresjonistycznym i młodopolskim.
Ceni sobie linoryty Andrzeja Olczyka, którego uważa za swojego mentora, a który jest jednocześnie jego przyjacielem. Sam na stałe mieszka w Warszawie, a wolnych chwilach organizuje wystawy. Jego prace, prezentowane były na ogólnopolskich wystawach w Olsztynie i parokrotnie w Warszawie. W sieci figuruje pod pseudonimem elementduszy, tudzież polecam strony autora:

+ elementduszy.digart.pl
+ elementarnia.blogspot.com

personalitas 9: jan rufelt

2010-04-06T02:05:00.000+02:00

Nazywa się Jan Rufelt i ma 54 lata. Urodzony i zamieszkały w Skandynawii, precyzyjniej w Szwecji. Pochodzi z ośmiotysięcznego miasteczka Kävlinge, mieszczącego się u wybrzeży Bałtyku. Rufelt jest fotografem. Prace Szweda są lekko spowinowacone stylem z fotografiami Cyrila (patrz #3). Głębia zdjęć, mrok, zmatowiałe kolory. Coś, co powoduje, że galeria nabiera wyrafinowanego smaku. W portfolio autora, poza zdjęciami, możemy dostrzec liczne eksperymenty graficzne. Rufelt mimo wieku, nie stroni od nowatorskich pomysłów.
To co wzbudziło we mnie największe zainteresowanie, to styl Szweda. Prace sieją postrach, przeto wykazują zainteresowanie. Fotografie na ogół natury, jednakże w znakomitym przedstawieniu, potrafią stworzyć udany mariaż przyrody i makabreski.
Rufelt w sieci posługuje się dość pochodnym pseudonimem, mianowicie Janruf. Więcej prac znajdziecie na stronach autora:

+ janruf.deviantart.com
+ janrufelt.se

personalitas 8: jacek kaczyński

2010-04-04T02:14:00.000+02:00

Wujaszek Wu, istota żywa.
Pseudonim artystyczny Wuwei/Wuwejo, prywatnie Jacek Kaczyński. Urodzony w 1965 roku i osiadły w mieście stołecznym. Osobowość intrygująca, a zarazem budząca ferment. Nie sposób pisać o pracach Jacka. Kaczyński w swojej profesji, zapewne uchodzi za geniusza. Motywy, które przemawiają w jego pracach, stanowią niebagatelną zagadkę dla odbiorcy. Tajemniczy surrealizm, różnorodna fizyka twarzy i towarzyszące jej otoczenie. Można się głowić, czy prace przezeń tworzone dotyczą ciągłości, czy też może pojedynczych absurdów. W niektórych dostrzegłem przewijający się motyw z łódką origami, w innych zaś pojawia się klucz. A wszystko to podparte wysoce rozwiniętym warsztatem artystycznym, jakim dysponuje Wuwei. Prace Kaczyńskiego, są dla mnie pewnego rodzaju medykamentem. Każdą z nich, chciałbym mieć we własnej galerii, a to budzi we mnie zew do pracy.
Przeszło dwa lata temu, nie wiedząc co to jest tablet, zapytałem. Jacek odpowiedział, że to taki ołówek z elektrycznym napędem. Nie wgłębiając się w tajniki działania, pomiędzy tabletem, a photoshopem - to też, który dobrze znam - cieszę się, że z połączenia tych dwóch komponentów, powstaje dzieło doskonałe.

Zapraszam na strony autora, na których można znaleźć szereg prac, a także wywiady dla zagranicznych magazynów:

+ wuwejo.pl
+ wuwei.digart.pl
+ wuwejo.deviantart.com

personalitas 7: dorothy shoes

2010-04-01T14:47:00.001+02:00

Jeżeli lubujesz się w fotografii i cenisz dobry koncept, to właśnie go znalazłeś. Trzydziestoletnia francuska Dorothy Shoes, to znakomity wyraz purnonsensu. Fotograficzny samouk. Jak sama twierdzi, pochodzi ze sceny teatralnej, gdyż poza fotografiką, jej profesją jest aktorstwo teatralne. Swoją przygodę rozpoczęła w 2005 roku, a w 2006 doczekała się pierwszej osobistej wystawy w Brukseli. Fotografie Dorothy były już publikowane w wielu zagranicznych magazynach m.in. we Francji, Hiszpanii, Zjednoczony Emiratach Arabskich, Indonezji, Grecji, Niemczech, czy Włoszech. Współpracuje z wieloma artystami na podłożu muzycznym, jak i teatralnym w postaci fotografa bądź grafika. Nowatorskie pomysły autorki, okazują się trafnym posunięciem oraz ukazują jej wyrafinowane alter ego. Aby zobaczyć garść innych prac spod szyldu new art, zapraszam na:

+ dorothy-shoes.deviantart.com

shatranj

2010-03-29T16:39:00.001+02:00

15 IX 2009

Rodzina gier strategicznych do maluczkich na pewno nie należy. Szachy, zdawałoby się komunał. Problem w tym, że na szachach się nie kończy.
Za kolebkę szachów uznaje się Indie, jednakże już w VI wieku były one znane i w Persji, na dworze szacha Chusrau I Anoszarwana. Indyjską czaturangę, przekształcono wtem na perski czatrang, a po arabskich podbojach Persji, pojawiła się nazwa shatranj.
Shatranj to pierwowzór współczesnych szachów, który został sprowadzony do Europy przez arabów w VIII - IX wieku, po podboju Hiszpanii.

W 1979 w wyniku rewolucji islamskiej, dochodzi do obalenia rządów szacha Mohammada Rezy Pahlawiego, a jego miejsce zajmuje ajatollah Ruhollah Chomeini. Następuje rychłe przekształcenie Iranu z monarchii konstytucyjnej w republikę islamską. Rok później dochodzi do wojny iracko-irańskiej. Irak rozpoczął atak w rejonie Szatt al-Arab, miejscu, gdzie znajduje się wspólne ujście Tygrysu i Eufratu, a zarazem jest wyznaczona granica między Irakiem, a Iranem. Iran odpiera atak. Konflikt trwa przeszło osiem lat (1980 - 1988).

Ku własnej opinii, "shatranj" to persko-arabska rozgrywka, w której nie brak mozolnych szachowych ruchów. W imię niezliczonych taktyk i strategii, w konsekwencji obywa się bez mata. Powrót do status quo ante, zatem dawnego stanu rzeczy. Wynik wojny uznaje się za strategiczną porażkę Iraku i taktyczną porażkę Iranu.

+ portfolio

personalitas 6: leszek kostuj

2010-03-28T23:59:00.000+02:00

Frodok, L.A.K., Gwirion i Leskos, żartobliwie mówiąc - leśniczy. Leszek Kostuj, bo tak brzmi jego prawdziwa godność. Urodził się w 1973 roku w Pleszewie. Swego czasu ukończył Wydział Pedagogiczno - Artystyczny Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, grafiką tradycyjną i komputerową. Najbardziej upodobał sobie malarstwo olejne i akrylowe.
Kostuj jak sam twierdzi, zaczynał od realistycznych rysunków, dopiero później zaczęły się pojawiać elementy z pogranicza surrealizmu i abstrakcji aluzyjnej. Przeglądając galerie prac przezeń stworzonych, można się poczuć naście lat młodszym. Perfekcyjne obrazy, geniusz autora i finezja. Prace Leszka, to opowieść baśniowa, której towarzyszą liczne stworzenia i natura. Niczym mityczna kraina Bensalem, z powieści Francisa Bacona. Oniryczne przedstawienie iluzorycznego świata, pełnego przygód.
Zdaniem autora, jego sztuka ciągle się zmienia. Kostuj mimo wieku, ciągle poszukuje nowych, optymalnych form wypowiedzi artystycznej. Aby tego doświadczyć, zachęcam do odwiedzin jego stron:

+ frodok.digart.pl
+ kostuj.com

personalitas 5: andreea victoria anghel

2010-03-24T00:27:00.000+01:00

Młoda persona. Andreea Victoria Anghel pochodząca z Rumunii, ma zaledwie 19 lat. Dość niewiele, niemniej jednak zdołała przykuć moją uwagę. Fotografie Andreei są nadzwyczaj zagadkowe. Jak sama twierdzi, interesuje ją głównie kondycja człowieka, jego problemy lub po prostu ludzka natura. Stara się przedstawić coś, co jest przyjazne dla oczu, jednocześnie pokazując piękno w ludzkiej niedoskonałości. Prace Andreei zasługują na status wyjątkowych, ze względu na swój klimat oraz sposób realizacji.
Dziewczyna aktualnie pracuje nad swoim licencjatem, na kierunku Grafiki przy UAD Cluj-Napoca w Rumunii. W sieci występuje pod dość osobliwym pseudonimem raccoon-with-a-cigar.

+ raccoon-with-a-cigar.deviantart.com

personalitas 4: tomasz trafiał

2010-03-13T14:04:00.000+01:00

Trafiła kosa na kamień, zatem czas na rodzime podwórko.
Tomasz Trafiał, urodzony w 1977 roku i zamieszkały w Krakowie. Na co dzień uprawia grafikę cyfrową i malarstwo. Jak sam zwykł mówić o swoich pracach, zawierają one jego wizje, pasje i życie, a także osobę. Trafiał szczególny nacisk kładzie na portrety. W galerii autora dominuje surrealizm, a prace napełnione są gorliwością.
Modus operandi. Grafiki w dużej mierze są połączeniem technik cyfrowych i tradycyjnych. W przypadku malarstwa, używa płótna, a także farb olejnych lub akrylu. Tomasz w mrocznej wizji ludzkiej twarzy, stara się pokazać jak dwoista może być ludzka natura. Ukazać rzeczy tkwiące wewnątrz człowieka, jego rozterki, czy też piękno. Jak sam twierdzi, poprzez portret można wyrazić wiele uczuć, tak jak wiele uczuć tkwi w samym człowieku. W jego pracy bardzo ciężko o sztampę, czy pastisz. Trafiał potrafi stworzyć idealną kompozycję czegoś, co nazywamy sensualizmem. Mariaż brzydoty z pięknem.
Wielokrotnie wyróżniany na wielu portalach artystycznych, gdzie ukrywa się pod pseudonimem tome. Od 2005 roku odbywają się jego wystawy, o których na pewno będzie informował na swoich stronach:

+ trafial.pl
+ trafial.deviantart.com
+ tome.digart.pl

personalitas 3: Cyril Berthault-Jacquier

2010-03-12T10:51:00.000+01:00

Cyrila poznałem przeszło 3 lata temu, na portalu deviantart.com. To co przykuło moją uwagę, to masa fotograficznych eksperymentów. Cyril Berthault-Jacquier, bo tak brzmi jego prawdziwe nazwisko. Urodzony w 1964 roku i osadzony na stałe w Brukseli. W sieci używa bardzo wytrawnego pseudonimu CBJJBC. Prace przezeń tworzone, oscylują pomiędzy surrealistyką, a makabreską. Sam autor nie stroni również od lomografii. Przeglądając galerie Cyrila, można spostrzec masę ujęć wykonanych holgą. Gęsta mgła, rozmycie, przejaskrawione lub zmatowiałe kolory. W mojej opinii jest to wysoce rozwinięta awangarda, posiadająca wyrafinowany koncept. Zbiór prac Belga pokazuje, jak wiele można osiągnąć przy użyciu samego aparatu fotograficznego.
Zapraszam do stron autora:

+ cbjjbc.deviantart.com
+ deprofundis.over-blog.com

personalitas 2: buckner sutter

2010-03-02T16:54:00.000+01:00

Buckner jest Amerykaninem i pochodzi z Minneapolis. Urodził się w 1972 roku. W sieci figuruje pod pseudonimem Intao. Prace przezeń tworzone, mogą budzić ferment u niejednej osoby. Całe portfolio jest utrzymane w doborowym stylu, a prace stanowią nie lada zagadkę dla odbiorcy. Gęsta mgła, ciemne postacie, przewijające się motywy drzew. To tylko nieliczne atuty w rękawie autora. Przeglądnięcie portfolio Bucknera może budzić szeroki pietyzm, a zarazem zew do lepszej pracy. Zapraszam do odwiedzin stron artysty:

+ intao7.wordpress.com
+ intao.deviantart.com

personalitas: eric lacombe

2010-03-01T21:38:00.000+01:00

Ostatnimi czasy, zdarzyło mi się wymienić parę zdań z Erickiem. Bardzo sympatyczny człowiek, starszy ode mnie bagatela dwadzieścia lat. Eric jest Francuzem i pochodzi z Lyonu. Wobec autoramentu jego prac, nie można przejść obojętnie. Wysoce rozwinięty warsztat i kunszt sam w sobie. Mocna nuta surrealizmu, która w połączeniu z nowatorskimi pomysłami, tworzy niebanalne efekty. Szczegółowe dopracowanie prac (co też można dostrzec na blogu Erica), świadczy tylko o jego profesjonalizmie.

+ monstror.blogspot.com
+ monstror.deviantart.com

akademik

2010-02-28T18:01:00.001+01:00

Akademik; usytuowany był obok szkoły. Do budynku można było dostać się na wiele sposobów. Począwszy od głównego wejścia, poprzez małe boczne, na oknach kończąc. Całość posiadała 4 piętra + piwnicę (czyt. podziemie). Zaraz po wejściu można było ujrzeć korytarz prowadzący do większego pomieszczenia, jakim była dawna stołówka - jedyna pozostałość to stare prl'owskie żyrandole i porozwalane okna. Przechodząc stołówkę można było zejść do podziemia. Natomiast kierując się na wprost głównym holem od wejścia, docierało się do drugiej części budynku – tej większej, z pokojami. Całość rozciągała się długim korytarzem, ze wspomnianymi pokojami po bokach. Po dwóch stronach (na początku korytarza i na jego końcu) były schody w górę, umożliwiające dostęp do poszczególnych pięter. Miejsce to było objęte pewnym zakazem. Osoba przebywająca na jego terenie, mogła liczyć się z poważnymi konsekwencjami karnymi.

W 2008 roku zapadła decyzja o zamurowaniu wszystkich wejść i okien na parterze, co miało definitywnie zapobiec próbom wejścia do środka. W późniejszym czasie, teren został ogrodzony płotem.

mumia

2010-02-28T02:53:00.001+01:00

Mumia ; nie rozcinałem zwłok, a także nie umieszczałem ich w natronie na okres 70 dni, nie konserwowałem ciała, nie używałem żywicy, ani oliwy. Gdybym tego dokonał, mógłbym się spotkać z licznym osądem. Zastosowałem bardziej humanitarną metodę, ograniczając się jedynie do bandażu i pewnego typu kreacji, co pozwoliło utrzymać pełną funkcjonalność, a zarazem świadomość życia mojego modela.